„— Eee... nie było trudno. Bardzo złe wybraliście miejsce. Należało przejść na drugi brzeg, wówczas mielibyście zwierzynę z boku. Krótki strzał i pewny.
Karol zauważył, że nieznajomy dźwigał nie tylko antylopę, ale i mocno wypchany worek, na pewno ciężki, strzelbę i dwa woreczki uwieszone przy pasie. Mimo to stąpał pewnie i lekko.
— Wędrujecie do Czarnych Gór Spostrzegłem was za dnia. Czy to ma jaki sens Tyle ludu pcha się na północ, a tylu już tędy przeszło, że gdyby to nawet były nie Czarne, lecz Złote Góry, i tak ich nie starczy dla wszystkich.
Kiedy znaleźli się w kręgu migotliwego blasku ognia, przybysz zrzucił z siebie niesione ciężary i skłonił się Samuelowi.
— Strudzony wędrowiec zapytuje, czy może ogrzać się przy waszym wspaniałym ognjsku W zamian ofiaruje antylopę w nadziei, że i jemu dostanie się kawałek pieczeni. Ho, ho — wykrzyknął pociągając zabawnie nosem — czuję pieczony boczek! To jeszcze lepsze, bo przy
57 znam, że mięso antylopie już mi w gardle staje.
Gadał przez cały czas i rozglądał się dokoła, jakby szukając jeszcze innych uczestników obozowiska. Skłonił się Jessie, zerknął na Jacka, który nagle wyłonił się z mroku.
— Witam panią — powiedział uchylając kapelusza. — Jak się masz, chłopcze“(11)