„—i Pracują chłopcy, pracują po nocach — zauważył Trumf, podnosząc kołnierz swej deszczówki. Widać uczuł, że psioczenie, nawet dziarskie psioczenie swego chłopa, który psiocząc życzy tylko dobra swej Ojczyźnie, jest nie na miejscu. — Ja, bracie, widzę wady, ale wojsko nasze jest mimo wszystko dla mnie tabu. Chociaż naprawdę poza tym mieszkamy właściwie gdzie to wszystko, bracie, Bałkany! Bałkany!...
W tej chwili zza rogu wyszła jakaś młoda pani, z chartem na smyczy, oświetlona mleczną kulą latarni ulicznej. Widocznie dążyła również do Baru Europejskiego, a może też... Zresztą trudno przewidzieć, dokąd kierowała swe kroki o tej północnej warszawskiej porze. Szykownie ubrana, w wiśniowej kamizelce z zamszu, z chusteczką wokoło .szyi, elegancko ufryzowana, minęła ich z dumnie wzniesionym podbródkiem i z tymi poruszeniami ciała i ramion, które cechują zawsze ludzi eksponowanych, ludzi nawykłych do popularności i pełnych podziwu spojrzeń przechodniów.
—Leda! — szepnął Trumf.
—Ta pani Ta pani pod parasolką i z psem Dlaczego tak ją nazywasz
— Widać, że nie mieszkasz w Warszawie. Leda. Bardzo jest znana na ulicach. Podobno jej wytresowany chart sprawuje się jak najbardziej czuły łabędź. Ale bardzo droga. Podobno dużo zdziera z ludzi za prawo przyjrzenia się tej scenie, rozumiesz Ale, ale — właśnie w związku z niąt wyobraź sobie, że pani Jackowska — znasz chyba panią Jackowską — kupiła sobie też charta, tak jej pozazdrościła, trzymajcie mnie, bo pęknę!... No, ty na lewo, a ja na prawo, złapię tramwaj na Marszałkowskiej. Bywaj!“(5)