„Jadę z kapitanem Włodarskim i porucznikiem Żywirskim na odprawę do dowództwa naszego dywizjonu rozpoznawczego. Tam dowiaduję się o ultimatum, które nasz rząd wystosował do rządu Czechosłowacji w sprawie „zwrotu" ziem zaolziańskich. Otrzymujemy również konkretne zadania bojowe na wypadek, gdyby Czesi odmówili spełnienia żądań.
W moich rękach najświeższe gazety, pełne patriotycznych artykułów i wypowiedzi polskich mężów stanu. Na pierwszych stronach, ociekające wprost pasją narodową, tytuły, a wśród nich „Wodzu, prowadź za Olzę!".
Mimo woli uczestniczyłem w przedostatnim akcie tragedii, której głównym reżyserem był sam Hitler, w jego zaś cieniu nasz rząd, starający się manifestować własną politykę wobec Czechosłowacji. Nie widział lub nie docenia! groźnego niebezpieczeństwa ze strony Niemiec. A przecież nad Olzą rozgrywał się wówczas prolog wrześniowego dramatu.
Do miejsca postoju szwadronu dowieziono ostrą amunicję. Załogi przystąpiły do taśmowania, ja zaś wspólnie z ekipą warsztatową — do przeglądu technicznego wszystkich szwadronowych tankietek.
Niezbyt radosny meldunek mogę złożyć swemu dowódcy. Silniki są już bardzo wyeksploatowane, słabo trzymają kompresję i prawie wszystkie wymagają remontu lub co najmniej dłuższej kuracji w parku naprawczym.“(4)