„Na początku XVII wieku J. Miller, korzystając już z mikroskopu, podał pierwszą obiektywną definicję raka, jako „guza naruszającego strukturę tkanek". Tkanki takie zbudowane są z komórek, które wykazują pewne anomalie, mniej lub bardziej specyficzne dla pewnych rodzajów nowotworów, ale żadna z nich nie jest charakterystyczna dla raka jako „zjawiska". Tkanki (a nie komórki) nowotworowe bywają mniej zróżnicowane niż tkanki normalne, lecz i ta cecha nie jest stała. Już pierwsze badania mikroskopowe zwróciły uwagę na nieporządek tkankowy, na panujący chaos w porównaniu z normalnymi tkankami.
Od połowy ubiegłego wieku wielkie nadzieje łączono z wprowadzoną do medycyny przez Virchowa teorią komórkową. Jej wpływ na poznanie procesów nowotworowych sprowadzał się do twierdzenia, że dla przetrwania organizmów wielokomórkowych konieczne jest istnienie komórek umożliwiających proces odnowy w miejscu komórek ginących. Właśnie przy powstawaniu komórek potomnych może się zdarzyć, że nowa komórka zapoczątkuje anarchię dając początek rakowi, określanemu jako „tkanka bez praw", rosnąca wolniej lub szybciej, zgodnie z własnym rytmem podziału i trwania „dzikich" komórek. Ukoronowaniem tej teorii jest jedna ze współczesnych definicji raka jako „choroby komórki, która jest przekazywana powstającym z niej komórkom". Niestety zapomniano, że choroba dotyczy zawsze całego organizmu.“(6)