„Poza tym w całym pokoju rozstawione były pozłacane krzesełka o delikatnych nóżkach, które wyglądały, jakby się najpierw stopiły, a potem zastygły, jak to się dzieje z ciągutkami domowej roboty. Krzesełka za najmniejszym dotknięciem ślizgały się po wy froterowanej posadzce. Dziewczętom zabroniono na nich siadać, przeznaczone były wyłącznie dla publiczności, a delikatność ich nie była przypadkowa. Wszędzie stało też pełno małych stoliczków, na których umieszczono drobne, różowe statuetki porcelanowe oraz muszle koloru hortensji. W czasie lekcji wpadał do pokoju od czasu do czasu szelest rozhuśtanej kurtyny z paciorków lecz dźwięk ten nie miał większego znaczenia aniżeli świergotanie ptaszków pod oknami, chyba że sygnalizował przybycie nowej uczer nicy. Rodzina MacLainów mieszkała na górze, na dole korzystali tylko z kuchni, a wchodzili i wychodzili tylnymi drzwiami. Koraliki wy_ dawały z siebie lekki, słodkawy zapach i przy wodziły na myśl nanizane na nitki winogrona, malutkie buteleczki z lukru wypełnione fioletowym syropem i patyczki lukrecjowe. Matka Cassie mawiała, że studio panny Eckhart przypomina jej wnętrze domku czarownicy z bajki
0 Jasiu i Małgosi, i to wraz z czarownicą, dodawała. W prawym rogu pianina umieszczone było miętowobiałe popiersie Beethovena, wypolerowane na wysoki połysk, z nosem tak wygładzonym, jakby wylizała go krowa.“(7)