„Prawdę powiedziawszy Pitou nie płacił za naukę, ale nie było najmniejszej potrzeby wtajemniczania w to doktora Gilberta, wszyscy bowiem wiedzieli, na jaką bezstronność i bezinteresowność potrafił się zdobyć ksiądz Fortier.
Podobnie jak jego boski Nauczyciel, szeroko rozwierał ramiona mówiąc „Pozwólcie dziatkom, by przyszły do mnie!" Chodzi wszakże o to, że obie dłonie, znajdujące się na końcu owych po ojcowsku rozwartych ramion proboszcza, były uzbrojone w jednej Widniał elementarz, zaś w drugiej — pęk rózeg, i w rezultacie, wbrew temu, co czynił Chrystus, który brał w ramiona dzieci płaczące, a odsyłał je, gdy były, uciszone, nasz księżulo przeważnie przywoływał do siebie dziatki dygocące ze strachu i odsyłał je z oczyma pełnymi łez.
Nowy uczeń przestąpił próg klasy ze starym kuferkiem pod pachą, z kałamarzem sporządzonym z rogu w ręce, oraz z dwoma czy też trzema gęsimi piórami, zatkniętymi za ucho. Kuferek miał w jakiś tam sposób zastąpić szkolny pulpit, ka łamarz był podarunkiem właściciela sklepiku, a gęsie pióra,
Pitou otrzymał od ciotki, która poprzedniego dnia złożyła wizytę rejentowi NiguetSwi.
Pitou został przywitany miłymi objawami serdeczności, która choć rodzi się u dzieci, trwa jednak dalej u ludzi dorosłych, czyli mówiąc po prostu kpinami. Cała klasa wzięła udział w wyszydzaniu go. Dwóch uczniaków zawędrowało do kozy z powodu rudych włosów Pitou, dwóch innych — z racji owych jego niezwykłych kolan, o których mieliśmy już okazję wspomnieć.“(12)