„UST PIERWSZY
Kate, dotrzymuję słowa. Ale i bez niego nie mógłbym się powstrzymać od podzielenia się z Tobą moimi przeżyciami.
Wszystko składa się świetnie... Ale będę opowiadał o moich sprawach po kolei. O drodze nie piszę — nic ciekawego... Jak przypuszczałem, nazajutrz rano po wyjeździe dotarłem pomyślnie do miasta N. Odwiedziłem swoją „Alma Mater", widziałem się z wykładowcami, ale nie rozwodziłem się zbytnio nad mymi planami. Po południu poszedłem szukać Stokesa. Okazało się, że mieszka prawie w centrum miasta, w jakimś ogromnym, nieprawdopodobnym domu. Wdrapałem się na ósme piętro (winda, jak na złość, nie działała). Długo musiałem dzwonić... Nareszcie otworzyła mi drzwi szczupła kobiecina, lat około trzydziestu pięciu, z twarzą jak gdyby trwale naznaczoną wyrazem strachu. Obejrzała list, po czym bez zbytecznych słów zaprowadziła mnie do gabinetu gospodarza. I oto stał przede mną StokesI Wyobraź sobie duża twarz z małymi, uważnymi oczkami, okrągła czaszka pokryta rzadkimi, jasnymi włosami, masywna postać. Odpowiedział na mój ukłon, wziął do ręki list i przebiegł go oczami. Twarz jego pozostawała obojętna.
— Dzisiaj nie możemy jeszcze panu zaufać, mister Knight — powiedział nareszcie. — Profesor Cavy pracuje nad problemami ściśle tajnymi. W związku z tym nie powinien pan znać położenia miejscowości, w której ma pan pracować. O jedenastej wieczór podjedzie po pana samochód, którym uda się pan na lotnisko. O pół do dwunastej odleci pan w nie znanym sobie kierunku. Kompasu proszę nie brać. Tejże nocy znajdzie się pan na miejscu przeznaczenia. Zgoda“(10)